Δευτέρα, 27 Δεκεμβρίου 2010

φυσαλίδα.-ας πούμε-

νά'τη πάλι η ανάγκη απ'το πουθενά.
λοιπόν...;
ποιος θα βρει στο πέλαγο μια μικρούλα φυσαλίδα;
ποιος θα ξεχωρίσει το θαύμα και τη μοναδικότητά της στο εξαίσιο υγρό χάος που την περιτριγυρίζει; θά'ναι αξιοθαύμαστος και γενναίος αυτός που θα τολμήσει και θα προσπαθήσει. αν και μπορεί να τραβήξει την προσοχή του οποιουδήποτε, δεν θά'ναι πολλοί αυτοί που θα νιώσουν την επιθυμία-κάποτε και την ανάγκη- να την βρουν και να τη βάλουν μέσα τους. να την αναπνεύσουν από τη χαρά και να την κάνουν τόσο μα τόσο ολότελα δική τους όσο τίποτε άλλο απ'τα επίγεια.
μα λίγοι θά'ναι αυτοί βέβαια... όπως λίγοι στέκονται στην ακροθαλασσιά να ακούσουν ένα και μοναδικό κύμα ανάμεσα στα χιλιάδες ή ένα και μοναδικό αστέρι να πέφτει ανάμεσα στα μυριάδες άστρα τα ξεχωριστά και τόσο ίδια(οι εαυτοί μας όπως θα μ'άρεσε νά'ναι).


λίγοι και καλοί λένε μα ποτέ αυτοί της επιθυμίας ή και της ανάγκης.
είναι οι λίγοι που αρκούν, όμως ποτέ οι λίγοι που μας αρκούν.
πώς με κούρασαν αυτοί οι λίγοι όμως ε; πόσο ήθελα το ένα, θυμάσαι; τώρα ξεχάστηκα και νά'μαι πάλι εδώ να περιμένω την επόμενη γωνία ξέρεις.
μπορεί  και να κουράστηκα, δεν θυμάμαι τώρα...

πάω να φύγω.(τι έκφραση κι αυτή;!)

και αντίο σας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου